Esdoorn - Ik maak creatief

April doet wat hij wil

Dat hebben we hier in Zweden geweten.

In één week tijd gingen we van koffie drinken in de zon naar 10 cm sneeuw. Toen kwam storm Dave langs, die alles op zijn grondvesten deed schudden. Om de dag erna weer heerlijk in het zonnetje rond het kampvuur te zitten en te bbq’en.

Ik voelde me gelijk thuis met het wisselvallige weer; het leek Nederland wel, haha.

Maar inmiddels is het al een aantal dagen prachtig lenteweer en tikken we overdag de 11 graden aan met een stralende zon.

Dus vond ik het hoog tijd om weer een rondje op de quadbike te gaan rijden.

Dwalen door het bos

We wonen midden in Värmland en zijn omringd door uitgestrekte productiebossen. Er woont geen kip, maar er zijn wel bosbouwwegen voor de houtkap. In de winter zijn ze onbegaanbaar en in de zomer uitgestorven, zolang er niet gekapt wordt.

Ik vind het werkelijk een walhalla om met de quadbike over deze wegen te dwalen. Want na elke bocht wacht weer een verrassing.

Een buizerd die vlak boven de boomtoppen zweeft. Een paar raven die je met hun intelligente kraaloogjes aankijken en een indringende kreet slaken wanneer je voorbijrijdt.

Een hertje dat snel beschutting zoekt in het bos, of een eland die je in alle rust observeert en geen enkele aanstalten maakt om aan de kant te gaan.

Snelstromende beekjes, moerasachtige poelen en vredige meertjes.

Maar ook oude runestenen, verlaten boshuisjes, bruggen die nergens naar lijken te leiden of de overblijfselen van een waterput die als enige getuige van een lang vergane boerderij nog in het bos staat.

Dwalen … uren kan ik dwalen. Rustig rijdend en soms stukjes wandelen over paadjes die veelbelovend lijken. Of speurend naar die ene runesteen waar ik alleen coördinaten van heb.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Creativiteit begint met ruimte

Het zijn de meest magische, maar ook de productiefste uren die ik me maar kan wensen.

Want dwalen werkt als een reset voor je brein.

Op het moment dat je doelloos rondzwerft, zonder plan, zonder scherm, zonder prikkels, zonder dat er iets van je verwacht wordt, komt je brein in een andere staat.

Het schakelt over van consumeren naar creëren. Van opnemen naar verwerken. Van reageren op alles van buitenaf naar het samenbrengen van indrukken, herinneringen, ideeën en ingevingen.

Dit is waar creativiteit begint.

Niet wanneer je hard je best doet om een goed idee of oplossing te bedenken, maar wanneer je brein de ruimte krijgt om losse flarden met elkaar te verbinden tot iets nieuws.

Zo kan het zijn dat je tijdens een wandeling ineens een inzicht krijgt waar je eerder maar op bleef kauwen. Of dat er spontaan een idee opkomt dat werkelijk zo briljant is dat het je de adem beneemt. Zonder dat je er ogenschijnlijk ook maar iets voor hebt moeten doen.

Dat is geen toeval.

Je brein heeft ruimte nodig om verbanden te leggen, en die ruimte ontstaat niet wanneer je gefocust bent op een taak, een scherm of een probleem dat opgelost moet worden. Die ontstaat juist in die ogenschijnlijk nutteloze momenten. Wanneer je dwaalt, dagdroomt en je gedachten vrij mogen bewegen, net als jij.

Maar in een tijdperk waarin we elk loze momentje vullen met een scherm, is deze creativiteit een zeldzaamheid aan het worden. Een nostalgische herinnering aan uren dagdromen in de klas. Aan schriften vol met tekeningen, losse gedachten, halve gedichtjes en onafgemaakte verhalen.

Dus ik nodig je uit om weer te dwalen. Om je weer te verwonderen, te ontdekken en ogenschijnlijk compleet nutteloos bezig te zijn.

De geneeskracht van Esdoorn

Om je hierbij te helpen staat de speelse Esdoorn voor je klaar.

Het is een prachtige boom met grote bladeren die als open handen naar je uitreiken. In het najaar staat hij in vuur en vlam met een herfstkleed dat varieert van warm geel tot donkerrood. Hij hult zijn zaden in vleugeltjes en in het najaar dwarrelen ze richtingloos door de wind, om keer op keer vruchtbare bodem te vinden en zich in grote getale te verspreiden.

In het voorjaar valt hij minder op. Het is een vroege bloeier, maar je moet aandachtig kijken om de bloemen te zien. De kleine, groengele bloemen hangen in trosjes of schermen, verscholen onder de bladeren. Ze zijn niet zo spectaculair als zijn kleurenpracht in de herfst, maar wel een belangrijke en vroege bron van nectar en stuifmeel voor insecten.

Zijn geneeskracht is nog minder opvallend dan zijn bloemen. De bast en bladeren hebben een mild samentrekkende werking en wanneer niets anders voorhanden is, worden ze genoemd als thee bij hoest of irritatie.

Esdoorn helpt je dwalen

Maar wat de Esdoorn als geen ander kan, is je helpen dwalen! Draag een paar gedroogde bloemen of zijn helikoptertjes bij je en hij zal je helpen om, net als zijn helikoptertjes, richtingloos te dwarrelen. Met niets anders dan je nieuwsgierigheid en verwondering als je kompas.

En daarvoor hoef je niet naar de bossen van Värmland te verhuizen; dwalen kan overal.

Op de fiets door de polder of de duinen, zoals ik jaren gedaan heb. Willekeurige paadjes volgen in het bos. Door de stad dwalen, zonder doel, zonder haast. Of gewoon op een bankje in het park, waar je je blik kunt laten dwalen van de spelende kinderen tot de vogels die scharrelen in het gras.

Want alleen in deze pure en lege momenten is er ruimte voor inzicht, briljante ideeën en creativiteit die zich niet laat zoeken, maar zich aandient wanneer jij er ruimte voor maakt.

En dat begint … met dwalen.

Lieve lezer, ik wens je ontzettend veel plezier, vele magische momentjes van verwondering en bovenal inspiratie zoals enkel de muze van het dwalen je geven kan.

Warme groet,
Astrid 🌿

Lees hier het volgende verhaal (vanaf 16 april)

Lees hier het vorige verhaal