De wijsheid van chaos

De chaos van mijn bestaan

Afgelopen week aanschouwde ik de chaos van mijn bestaan.

Haha …

Mocht je me al een tijdje volgen, dan weet je dat ik vorig jaar met mijn gezin naar Zweden ben geëmigreerd.

We kochten hier niet alleen een huis met een stukje grond voor de paarden en een kruidentuin, maar ook een school. Een prachtig mooi, maar ook een machtig groot gebouw. Waar nog best het een en ander aan moet gebeuren.

Maar … ik ging dit voorjaar praktijkweken geven voor de Jaaropleiding Kruidenvrouw. Niet lullen, maar poetsen. Even de schouders eronder en het varkentje de oren wassen.

Een maand na de verhuizing wist ik dat dat niet ging lukken.

Aan de ene kant jammer, ik mis mijn groepen. Maar aan de andere kant was het doel van de emigratie niet om mezelf in een burn-out te werken, dus so be it.

Zaakjes niet op orde

Nu kreeg ik afgelopen week een mail met de vraag of er al geboekt kan worden voor de praktijkweken. Dus ik leg dit verhaal nog eens uit. Waarop ik een enigszins kribbige reactie kreeg dat ik mijn zaakjes niet voor elkaar heb.

Nu trek ik me bar weinig aan van dit soort commentaar of negativiteit, maar het zette me aan het denken.

Want wat is dat nu eigenlijk, ‘je zaakjes voor elkaar hebben’?

Ik dwaalde door de school.

Vol trots genoot ik van mijn werkruimte die sinds een paar weken klaar is. De psychedelische groene muren nog niet geschilderd. Maar ik ben er inmiddels aan gewend en ach … misschien laat ik het wel zo.

Met een blije kriebel in mijn buik liep ik door het keukentje van de school. Dit is straks de plek om mijn kruidenmiddeltjes te maken. Het is bijna klaar, nu alleen nog water en warmte.

Daarna dwaalde ik verder door de ruimtes die nog verre van klaar zijn. Het toonbeeld van een post-emigratiechaos van half uitgepakte dozen, verdwaalde campingspullen, ski’s, paardenvoer, tuingereedschap en … hé kijk nu … daar is mijn doos met zomerkleding.

Nee, dit project is nog lang niet klaar, maar we zetten elke dag een stapje. Soms twee, soms geen enkele, maar we genieten met volle teugen van ons nieuwe leven.

Hebben we dan onze ‘zaakjes voor elkaar’? Of juist niet, omdat nog lang niet alles af is?

Tekst gaat verder onder de afbeelding

Keurig georganiseerd

Wat is het toch een vreemde uitdrukking als je erover nadenkt.

Alsof je werk, gezondheid, relaties, geld, rust en zingeving allemaal netjes, en bij voorkeur in hetzelfde jaar, op hun plek moeten vallen.

Alsof het echte leven een afspiegeling moet zijn van de gemiddelde Instagram-feed.

Een keurig georganiseerd Excel-bestandje waar alles netjes in kolommen past.

Of een soort IKEA-kast die je in één middag in elkaar zet.

Waar komt toch dat rare idee vandaan dat alles perfect moet zijn voordat je je zaakjes op orde hebt? Voordat je mag genieten van het leven? Jezelf een pauze mag gunnen of trots mag zijn op alles wat je hebt gedaan en bereikt.

De natuur weet dat dit niet werkt

Het zou toch wat zijn als een Paardenbloem het gevoel heeft dat ze pas kan bloeien als haar perkje keurig aangeharkt is. De andere plantjes op een fatsoenlijke afstand van 20 cm staan en ze tenminste 4,75 uur de zon op haar gezicht voelt schijnen.

Dat na een bosbrand het terrein eerst keurig opgeruimd en schoongemaakt moet zijn voor de eerste jonge spruiten door de zwartgeblakerde grond breken.

Dat op een braakliggend bouwterrein elk plantje weigert te bloeien, omdat het stukje land zijn zaakjes niet op orde heeft.

Maar in tegenstelling tot ons, met al onze plannen, systemen, doelen en targets, weet de natuur dat dit niet werkt.

Chaos is niet het probleem

De Paardenbloem heeft haar zaakjes op orde zodra ze door de grond breekt en haar gele snoet naar de zon kan heffen. Of ze nu in een insta-perfect grasveld groeit of in een barst van het asfalt waar auto’s haar om de oren vliegen.

Het prachtige Kaasjeskruid recht trots haar rug, zelfs midden op een vuilnisbelt.

En de machtige Heermoes vindt dat hij zijn zaakjes prima op orde heeft wanneer hij tussen de chaos van een wijk in aanbouw de verstoorde grond van mineralen voorziet.

Alles in de natuur groeit, bloeit en gedijt te midden van chaos. Zolang de zon ’s ochtends opkomt en ’s avonds weer onder, gaat alles zijn gang. Eén stap tegelijk, één bloem, één vrucht, één zaad om daarna de cyclus weer te herhalen.

Misschien is chaos niet het probleem, maar juist de plek waar het leven ontstaat.

Lieve lezer, maak dit weekend eens een heerlijke wandeling en verwonder je over al het leven dat de grond uitschiet. Soms keurig in een perk, soms op de meest vreemde en onverwachte plek.

Laat je gedachten dan eens dwalen naar je eigen leven. Is er iets waarvan jij voelt dat het op orde moet zijn voor je mag genieten? Voor je verder mag groeien en bloeien? Voor jij je snoet naar de zon mag heffen en een pas op de plaats mag maken?

Hoe zou het zijn om dat idee volledig te laten varen en vandaag nog voluit vanuit je hart te gaan leven? Gewoon zoals je nu bent, temidden van de chaos van jouw eigen bestaan.

Warme groet,
Astrid 🌿

Lees hier het volgende verhaal

Lees hier het vorige verhaal