Over onrust en spiegels uit de natuur

Een sluimerende onrust

Waar ik normaal gesproken bruis van de energie en inspiratie om mijn nieuwsbrief te schrijven, heb ik deze week een beetje een onbestemd gevoel.

De onrust rondom de situatie in het Midden-Oosten heeft ook ons vredige plekje in Zweden bereikt. De prijzen aan de pomp stijgen en je merkt dat het mensen bezighoudt.

Dat merk ik ook in mijn mailbox.

Het is een soort sluimerende onrust die bij mensen knaagt en onder de huid gaat zitten. Als een onzichtbare stroom van onzekerheid gonst het door de samenleving. Wat staat ons nu weer te wachten?

Nu hou ik er helemaal niet van om te schrijven over actuele zaken, politiek en dat soort geneuzel. Ten eerste ontploft mijn mailbox dan met 1001 meningen en zienswijzen over het hoe en waarom achter dit soort situaties, en dat zijn echt de laatste mails waar ik op zit te wachten.

Maar bovenal breng ik veel liever een positieve noot. Een leuk of hartverwarmend bericht om juist even te ontsnappen aan al dat gemekker in de buitenwereld.

Dus ik was niet van plan om het te benoemen.

Luisterend oor

Tot ik merkte dat veel cursisten en lezers het fijn vonden om het er toch even over te hebben. Om het te kunnen benoemen en er kort over te praten, waardoor je het een plekje kunt geven en het weer even los kunt laten.

Want in een wereld vol luidkeels verkondigde meningen is dat weleens lastig. Om gewoon te kunnen zeggen: ‘Gatver, wat een gedonder is dit weer’. Zonder dat je overspoeld wordt door opinies en ongevraagd advies dat vaak volledig de plank misslaat.

Daarom kan ik zo ontzettend genieten van onze bondgenoten uit de natuur. Bomen, planten en kruiden die er simpelweg Zijn. Ze staan voor je klaar met een luisterend oor, een spiegel als je vastloopt of een hartverwarmende boodschap als je er even doorheen zit.

Het mooiste van alles is dat dit werkt via resonantie en dat is een wonderlijk iets.

Resonantie in de natuur

Wanneer je een wandeling maakt, of dit nu in een stadspark is, een bos, langs een berm of gemeenteplantsoen, dan kom je vele planten, struiken en bomen tegen. Zoveel dat je ze niet allemaal bewust opmerkt. Dat kan ook simpelweg niet, want dan raak je overprikkeld. Dus de natuurlijke omgeving wordt een soort geheel.

Door het ritme van je wandeling en het ontbreken van een vierkant scherm krijgt je systeem de kans om tot rust te komen. In eerste instantie schieten je gedachten dan alle kanten op, maar beetje bij beetje ontstaat er ook in je hoofd rust.

Dit is het moment dat er ruimte komt voor resonantie, waarbij een specifieke boom of plant je aandacht kan trekken. Ineens valt dat schattige gele bloemetje je op, dat onooglijke struikje, die statige boom of een sierlijke pluim die wiegt in de wind.

Niet omdat je er rationeel voor kiest, maar omdat precies deze plant bij jou een snaar raakt, als een deksel dat op een potje past. De plant hoeft niets te doen. Alleen door er te zijn, spiegelt hij een stukje van jezelf.

Warm bad van herkenning

Als je je wankel voelt, kan het zijn dat je oog valt op een krachtige en diepgewortelde Eik die je op dat moment de houvast biedt die je nodig hebt.

Als je behoefte hebt om even te ontsnappen aan onrust of slecht nieuws, dan trekt de speelse Madelief misschien je aandacht, die je uitnodigt om de zorgen voor morgen te laten. Of betovert de Meidoorn je met haar zoete geur om je te laten weten dat je meer vanuit je hart mag leven.

De struik, boom of plant die jouw aandacht vraagt, reageert altijd op iets in jouw systeem. Of je je er nu bewust van bent of niet. Waar mensen vaak advies geven vanuit hun eigen belevingswereld, werkt resonantie altijd op iets in jou. Je ervaart de ‘klik’ simpelweg omdat je op dezelfde golflengte zit.

Geen ongevraagd advies, geen plank die misgeslagen wordt en geen opinies die ver van jou afstaan. Maar juist een warm bad van herkenning, een verbinding die je de tranen in je ogen kan laten springen en een woordeloos advies dat niet begrepen hoeft te worden om te werken.

Want dat is misschien wel het mooiste van resonantie uit de natuur.

Je hoeft niet te weten wat de boodschap van een plant is om hem in je hart te sluiten. Natuurlijk kan het fijn zijn om er woorden aan te geven, maar de resonantie doet altijd zijn werk.

De plant trekt je aandacht omdat hij reageert op iets in jou, en jouw systeem reageert direct op de energie van de plant.

Wie vraagt jouw aandacht?

Lieve lezer, of je nu de onrust ervaart die momenteel door de wereld gonst of met een probleem worstelt in het dagelijks leven, ga eropuit! Blijf niet lusteloos hangen achter een scherm, maar maak een wandeling. Of de zon nu schijnt of het pijpenstelen regent, de natuur staat altijd voor je klaar.

Wandel tot je hoofd rustiger wordt en kijk dan om je heen. Wie trekt jouw aandacht? Ga niet bewust op zoek, want dan kies je met je hoofd. Laat je blik lekker dwalen en dan volgt de ontmoeting vanzelf.

Sta dan stil bij de plant en observeer hem. Hoe ziet hij eruit? Welke vorm hebben zijn blaadjes, heeft hij bloemen, ruikt hij lekker, voelt hij zacht of juist stekelig?  De observaties zelf zijn niet zo belangrijk, maar het geeft je hoofd iets te doen, zodat je het niet gaat overdenken.

Terwijl je hoofd druk bezig is met observeren, kun je voelen wat de plant met je doet. Voel je opluchting, ademruimte, standvastigheid, rust, een warme omhelzing of een speelse plagerigheid? En soms zijn er geen woorden nodig en mag je je simpelweg onderdompelen in het gevoel.

Woordeloos, hartverwarmend en tot diep in je ziel.

Warme groet,
Astrid 🌿

Lees hier het volgende verhaal

Lees hier het vorige verhaal