De zegen van Regen

Einde van de hittegolf

Heb je hem gehoord? Die collectieve zucht van verlichting toen de wolken openbraken en een einde aan de hittegolf maakten.

Wat was het heet!

Zo’n zinderende hitte waarbij je ’s ochtends nog vol goede moed een to-do-lijst van drie pagina’s maakt, om rond het middaguur half verlamd op de bank te liggen met de gordijnen dicht.

En natuurlijk verlangen we allemaal naar de zon. We willen warmte, blote voeten en dat heerlijke gevoel van ruimte. Zon brengt leven en groei, maar te veel zon is gewoon te veel zon. Dan wordt wat eerst voedend was, dodelijk vermoeiend. Dan groeit er niets meer, maar probeert alles vooral om niet dood te gaan.

Na hitte komt er vaak een koelere periode. Grijze luchten, regen, wind en het onvermijdelijke gemopper dat de vakantie in het water valt.

Maar ondertussen zie je de natuur bijna hardop zuchten van opluchting. De mist in je bovenkamer trekt op en je lijf keert weer terug uit de vegetatieve zeester-stand. En hoe fijn is het om weer een nacht door te slapen zonder aan je matras vast te plakken?

We hopen zelden op grijs weer, maar soms is het precies wat we nodig hebben.

Je kunt niet altijd bloeien

In ons eigen leven werkt dat precies zo. We hebben allemaal een voorkeur voor de perfecte zonnige periodes. De dagen waarop we overstromen van de energie, plannen maken, doelen afvinken en de hele wereld aankunnen.

Die zijn ook heerlijk!

Maar vervolgens verwachten we van onszelf dat het altijd aangenaam zomerweer blijft. We willen elke dag met dezelfde rotgang vooruitbranden. Productief zijn, spiritueel verlicht raken, je schaduwkanten aankijken, drie liter water per dag drinken en ondertussen de perfecte partner en ouder zijn.

Alsof je alleen goed bezig bent als je non-stop in de bloei staat.

Maar niemand bloeit onafgebroken. Zelfs een plant doet dat niet, en die heeft tenminste nog het fatsoen om daar geen persoonlijk ontwikkelingsprobleem van te maken.

Dus waarom schieten wij dan meteen in de stress of de schuldrol als het even grijs weer in ons hoofd is? Als je plannen stilvallen, je batterij leeg is of het leven ongevraagd een emmer ijswater over je zorgvuldig geplande route gooit?

Groei vraagt afwisseling

Dat is niet altijd leuk en soms ronduit irritant, maar dat maakt het nog niet verkeerd. Niet elke vertraging is een blokkade. Niet elke dip is een drama. Niet elke grijze periode betekent dat je de weg kwijt bent.

Soms is het gewoon regen.

En die regen doet wat de zon niet kan. Regen dwingt je tot een pas op de plaats, om naar binnen te keren en je situatie weer eens rustig te bekijken. Niet omdat het leven je bewust zit te pesten, maar omdat groei nu eenmaal niet bestaat uit non-stop warmte.

Groei vraagt afwisseling: zon en regen, gas geven en remmen, je gezicht in de zon gooien om vervolgens weer naar binnen te keren.

Het probleem is dat wij die afwisseling slecht verdragen. We willen de zonnige periodes vastgrijpen en de natte periodes zo snel mogelijk 'oplossen' met een zelfhulpboek, een nieuwe planning of het volgen van weer een nieuwe Instagram-goeroe die belooft je leven te helen.

Het leven is geen vloerverwarming die je stabiel op twintig graden kunt instellen. Het leven heeft seizoenen, hittegolven en heftige onweersbuien waar je bitter weinig tegenin kunt brengen. Behalve je tempo aanpassen en stoppen met jezelf verwijten dat je vertraagt in de hitte en naar binnenkeert in de regen.

Gun jezelf ruimte om mee te bewegen

Dat is de kunst van het meebewegen.

Niet elk seizoen, of de omstandigheden in je leven beoordelen op hoe prettig het voelt, maar leren herkennen wat het mogelijk maakt. De zon brengt rijping, levenslust en beweging. Hitte brengt vertraging en regen brengt herstel, voeding en diepte.

Dus stop met proberen om van elke dag hetzelfde klimaat te maken. Kijk naar de omstandigheden, luister naar je lijf en pas je tempo aan. Niet omdat je de richting kwijt bent, maar omdat je snapt dat richting houden iets heel anders is dan star rechtdoor blijven stampen, dwars door de hitte, de storm en je eigen vermoeidheid heen.

Lieve lezer, maak dit weekend eens een wandeling. Voel de wind, de zon of de regen op je gezicht en besef dat het buiten nooit constant twintig graden is. Waarom zou dat vanbinnen dan wel moeten? Welke 'bui' ben jij op dit moment bij jezelf aan het onderdrukken, omdat het niet uitkomt in je agenda?

Gun jezelf eens de ruimte om gewoon mee te bewegen met je eigen klimaat.

Warme groet,
Astrid 🌿

Lees hier het volgende verhaal (vanaf 9 juli)

Lees hier het vorige verhaal